Ichtus Hasselt

Christelijke studentenvereniging

StudentenHOOP 2013

1 reactie

P1010697Het is moeilijk om de evangelisatieactie in één zin te beschrijven. Was het een groot succes? Was het een teleurstelling? Laten we positief blijven; we hebben toch wel wat bereikt, maar misschien niet zoveel als we hadden verwacht? Wij willen u graag een persoonlijke kijk en een eerlijke mening geven over onze evangelisatieactie.

De voorbereiding                                                                                                                            Pasen 2012, met vier Hasseltse Ichtianen in de auto op weg naar Györ, Hongarije. Undivided, de IFES Europa conferentie was de start van het Ichtus Hasselt Evangelisatie team, ondertussen beter bekend als ET. Om een of andere reden zat ik ingedeeld in de workshop “Giving Great Evangelical Talks” van Micheal Ots. Daar zat ik dus echt verkeerd, en dat was zeker niet mijn eerste keuze. Maar ja, je wilt niet moeilijk doen en dus ging ik gewoon luisteren. Nu mag ik gerust zeggen dat die workshop mijn leven veranderd heeft. Van nature uit ben ik nogal verlegen vind ikzelf. Ik zal nooit zomaar op iemand toe stappen en een gesprekje aanknopen, laat staan een gesprekje over het evangelie. Vooral omdat ik niet vind dat ik iets interessant te vertellen heb en natuurlijk ook omdat ik dat niet durf. Tijdens de workshop moesten we in kleine groepjes over onze ervaringen met evangelisatie praten. Een van de meisjes in mijn groepje keek me heel raar aan. Ze zei: “Hoe kun je dat nu zeggen? Je kent God en je weet wat Jezus voor de wereld gedaan heeft! Dat is het interessantste wat iemand te vertellen kan hebben!” Geloof me maar als ik zeg dat ik daar slecht van geslapen heb. Die uitspraak was een eyeopener voor mij. De workshop zelf was heel praktisch: hoe organiseer ik een event, wat werkt en wat niet, hoe geef ik een praatje, … De spreker was zo enthousiast en heeft in mij een vuurtje aangestoken. God heeft dat vuurtje doorheen het jaar steeds meer voedsel gegeven en brandende gehouden. Ik voel me nog steeds ongemakkelijk als ik met mensen over het geloof praat, maar God vraagt dat van mij en hij helpt me daar ook mee. Evangelisatie was nooit iets voor mij, maar God gaf me die opdracht. Gelukkig gaf God me ook een geweldig team en een handleiding (van de workshop in Györ). We zijn beginnen plannen aan onze eigen missie en droomden van een overdonderend succes voor God. Het missie concept (met lunchbars en evening events) was gekend en al vaak gebruikt in Engeland en Noorwegen, met geweldige resultaten, maar nog nooit in België. De voorbereidingen gingen met ups en downs. Het heeft heel lang geduurd voor we een spreker hadden gevonden. Ook het vinden van een zaal voor ’s avonds en de aula’s ’s middags waren niet evident. Het ging moeilijk, maar God zorgde dat het ging. … Tot we eens begonnen te berekenen hoeveel de hele missie ons zou gaan kosten. Van het bedrag dat we uitkwamen, moesten we toch allemaal even slikken. Maar ook daarin voorzag God. We gingen op bezoek in veel verschillende gemeentes en stonden te kijken van het enthousiasme en de vrijgevigheid van de mensen. De laatste weken waren heel druk voor alle ETers, maar we werden gesteund en bemoedigd door het enthousiasme van de hele Ichtus Hasselt groep. Zonder morren 2500 kaartjes uitknippen, plastificeren, verven en dan opnieuw uitknippen. Flyeren, posters ophangen en nog meer flyeren, allemaal met een enthousiaste glimlach op het gezicht. Iedereen mag terecht trots zijn over wat we als groep gepresteerd hebben. We danken God dat Hij ons gebruikt heeft en voor de zegeningen die we gekregen hebben, als groep en op persoonlijk vlak.

– Marijke Franssens

Dag 1: lunchbar                                                                                                                                            De eerste actie van het hele organisatieproject vond plaats in UHasselt. We brachten de aula in gereedheid en startten de missietweedaagse in gebed en met gezang. Daarna begonnen we te flyeren in de gangen. We spraken zoveel mogelijk mensen aan met de info dat ze een gratis broodje konden krijgen en naar een praatje konden luisteren over ‘Misbruik, abortus en zelfmoord: Wat voor God laat lijden toe’. De reacties van de studenten waren zeer gevarieerd: velen zagen dat gratis broodje wel zitten, terwijl anderen meer zo iets hadden van: ‘God? Wie gaat er nu nog naar iets over God luisteren in de 21e eeuw?’ Het was zeer spannend of er werkelijk mensen zouden komen opdagen. Tegen twaalven zaten er toch al enkele studenten in de aula en wanneer de spreker van start ging, telden we toch een dertigtal hoofden. Onze spreker begon met zijn verhaal, en door zijn enthousiasme duurde het wel iets langer dan gepland. Soms was de boodschap iets te weinig concreet, en kwam niet elk onderwerp ter sprake. Dit was soms een beetje jammer. Er kwamen enkele aarzelende vragen uit het publiek en na afloop kreeg iedereen een broodje en een bijbeltje mee.
We zijn echt blij dat we alleen al die middag 34 studenten een stukje van God hebben kunnen laten zien en dat er 6 jongeren hebben aangeduid dat ze meer willen horen over God.

– Roxanne Eurlings

Dag 1: filmavond                                                                                                                           Studentenhoop, hopen op studenten. Oh en dat deden we woensdagavond, hopen op studenten. Hopen dat ze zouden komen, hopen dat ze vrienden zouden meenemen, hopen dat ze honger en dorst zouden hebben, hopen dat ze vragen zouden stellen. De zaal zag er super gezellig uit. Kaarsjes zorgden voor een sfeervolle belichting, muziek voor een leuke stemming, ronde tafeltjes voor een leuke opdeling in de ruimte: het totale plaatje. Alhoewel, het waren kaarsjes zonder schaduwen, het was muziek zonder meezingers en het waren lege tafels.                                                                                                                                                                                                     19u30, niemand. We wachten nog even, studenten komen immers altijd te laat.                                                                                                                                                                                                           19u45, buiten nog eens kijken of het wel goed aangeduid staat.                                                                                                                                                                                                          20u00, sms nog eens allemaal 3 vrienden of ze echt niet kunnen komen.                                                                                                                                                                                                               Nee, dit kan zo niet. We zijn het allemaal zelf aan het proberen. Hoeveel gaan we nog uit ons zelf doen? Hoeveel gaan we zelf nog hopen zonder vertrouwen? We moeten gewoon op ons knieën gaan, dat hadden we al veel eerder moeten doen. Dat we daar nu pas mee afkwamen.  Meer dan 15 man, hoofden gebogen, bij sommige traantjes vallend, een stilte. We bidden, we bidden intens. God laat Uw wil geschieden, niet onze wil. We willen Uw plan volgen en als dat plan is er een leuke avond van maken met onze Ichtus-groep, dan doen we dat. Dat hadden we misschien op dat moment nodig als team. We willen onze wil buigen naar Uw wil. Hierna werd besloten om The Lion King helemaal te kijken. We lachten veel, zongen de liedjes mee en dankten. We wisten dat God ons zou geven wat we echt nodig hebben. Zijn plan zou hij vervullen op zijn tijd. Hij zou met een vingerknip de hele zaal kunnen laten overstromen door studenten, maar dat deed Hij niet. Hij zorgde ervoor dat we de volgende keer direct op onze knieën zouden gaan. Hij zorgde ervoor dat we een getuigenis mochten zijn voor andere Ichtusgroepen. Hij zorgde voor … ons.

– Sarah Damiaens

P1010667

Dag 2: lunchbar                                                                                                                                                      Donderdagmiddag begonnen we weer met volle moed aan de tweede dag van onze evangelisatieactie. Er stond een lange tafel met drinken op, en nog een tafel waar dan later de broodjes op geplaatst zouden worden.                                                                                                                                                                                                       Zoals de dag voordien, zijn we gestart in gebed. We beseften maar al te goed dat wij als Ichtusgroep dit helemaal niet alleen konden. God moést erbij zijn! Na enkele liederen te hebben gezongen, begonnen we stillaan met flyeren.                                                                                                                                                                                                      Omdat we in het gebouw van het restaurant van de PHL waren, was het soms moeilijk studenten te bereiken, omdat zij direct het restaurant binnen gingen.                                                                                                                                                          Er was veel minder volk in dat gebouw verwacht, en daarbij ook veel minder volk in de zaal zelf. Er waren 7 studenten.                                                                                                                                                                                                    Dit was het eerste moment dat ik mij echt verdrietig voelde over het hele gebeuren. Wij deden dit toch voor God? Zou Hij er dan niet voor kunnen zorgen dat er meer studenten in die zaal zouden zitten? Maar God werkt niet altijd op de manier dat wij het willen.                                                                                                                                                                                     Ook vandaag werden er feedback-formulieren gegeven, en 1 student had ‘ja’ ingevuld. Opzich is dit ook weer een ‘overwinning’. God werkt echt.

– Nele De Mets

Dag 2: filmavond                                                                                                                                                                               Donderdagavond deden we het anders. We gingen direct op de knieën. Meer dan ooit beseften we dat we dit niet alleen konden.                                                                                                                                                                                                           De zaal was weer mooi versierd en er was een gigantisch dessertenbuffet aanwezig. Met Ichtus Hasselt alleen konden we dit bijlange niet opeten, dus hoopten we des te meer op veel volk. En er was volk. Misschien niet een grote bende, maar zeker voldoende om de avond te laten doorgaan. De mensen die er waren, waren voornamelijk uitgenodigd door leden zelf. Maar misschien is naar zo’n filmavond komen wel direct een grote stap voor een niet-gelovige student. Er waren ook enkele bezoekers van Ichtus Leuven aanwezig! Al bij al was het een zeer interessante avond, met interessante vragen en heel veel lekkere desserts. We mogen tevreden zijn over wat wij, maar vooral God heeft gedaan deze twee dagen.

– Nele De Mets

Met goede moed en toch wat schrik aan de actie begonnen,                                                                                                                    Niet wetende wat ons te wachten stond.
Dan uiteindelijk de angst overwonnen,
Want over God hou je gewoon niet je mond.
Samen reikten we uit naar studenten,
Ook naar vrienden om ons heen
Dat leidde zo nu en dan tot moeilijke momenten,
Maar het maakte ons tegelijk één.
Nooit zag ik Ichtus Hasselt zo sterk,
Nooit was ik zo fier lid te mogen zijn!
Dit was niet ons maar Gods werk,
Niet altijd even makkelijk of even fijn!
7 ja’s en evenveel gasten mochten we raken
Met wat God hen te zeggen had
Dat God hun hart mag doen ontwaken
Dat is waar iedereen voor bad.
Voor mij was studentenhoop een succes, een groot geluk
Al spreken de cijfers ons tegen
Ons enthousiasme kan niet stuk!
Bedankt allemaal, goed gedaan en HOE!
Want dankzij dit werk lacht het leven nu misschien enkele mensen toe!
ZO fier!
– Anouschka Troch

Wij willen iedereen die zowel financieel als met gebed heeft gesteund, enorm bedanken. Zonder jullie hadden we dit niet gekund!
Ichtus Hasselt

-Foto’s van de actie vind je hier

Advertenties

One thought on “StudentenHOOP 2013

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.